کوردیریت (2MgO,2Al2O3,5SiO2)، یکی از ترکیبات موجود در دیاگرام سه تایی MgO-Al2O3-SiO2 است که دارای خواصی همچون ثابت دی الکتریک و تانژانت اتلاف پایین، ضریب انبساط حرارتی بسیار کم، دیرگدازی و پایداری شیمیایی و مکانیکی مناسب هستند. در این پژوهش، α - کوردیریت با استفاده از روش واکنش حالت جامد پودرهای اکسیدی (اکسید آلومینیوم، اکسید منیزیم و اکسید سیلیسیوم) و رزین سیلیکونی MK ، سنتر شد. جهت فازیابی نمونه­ های سنتز ­شده، آزمون پراش اشعه ایکس انجام گرفت و نشان داد که  α-کوردیریت در دمای 1400 درجه سلسیوس تشکیل می ­شود. با انجام آزمون ریزسختی­سنجی، مشاهده شد که سختی α-کوردیریت سنتز­شده برابر با 12/35 گیگاپاسکال است. آزمون خمش سه نقطه ­ای نیز به منظور بررسی استحکام خمشی صورت گرفت و استحکام خمشی 3/6±62 مگاپاسکال به­ دست آمد. همچنین ثابت دی الکتریک 3/22-3/18 (در محدوده فرکانس 12-8 گیگاهرتز) و تانژانت تلفات 0/005-0/001 برای α-کوردیریت سنتز­شده، به­ دست آمد.

در نانو ترنزیستورهای دهه اخیر، Si(100) به عنوان یک زیرلایه یا بستر مناسب به کار می رود. مسائلی نظیر افزایش جریان تونلی و نشتی با کاهش اندازه قطعات الکترونیکی و بویژه ترانزیستورهای اثر میدانی سبب شده است تا امکان به کارگیری بیشتر آن مورد تردید قرار گیرد. به همین دلیل در کار حاضر تلاش شده است تا با انجام یک سری از آزمایشات و رشد فیلم های فرانازک بر روی هر دو زیرلایه Si(100) و Si(111) به بررسی نانوساختاری فیلم های مزبور پرداخته و امکان جایگزینی Si(100) با Si(111) مورد مطالعه قرار گیرد. نتایج به دست آمده در کار حاضر نشان می دهد که Si(111) با درگاه دی الکتریک های نیتریدی مناسب تر است.

رزین های آلکیدی که در صنعت پوشش های آلی کاربرد دارند، خواص گسترده ای در ابعاد مختلف مانند انعطاف پذیری، مقاومت در برابر ضربه، چسبندگی خوب و مقاومت در برابر ترک خوردگی دارند. اما علی رغم خواص خوب دارای معایبی نیز هستند که برحسب مورد با رزین ها و پلیمرهای دیگر اصلاح می شوند یکی از این موارد، اصلاح مقاومت حرارتی و زردگرایی آنها با رزین ها (پلیمرهای) سیلیکونی است، که رزین اصلاح شده مصرف ویژه ای در پوشش های کوره ای و آستری های اتیل سیلیکاتی خواهد داشت. در این تحقیق به نحوه تهیه کوپلیمر آلکید ـ سیلیکون و کاربرد آن در پوشش کوره ای و همچنین استفاده از آن به جای اتیل سیلیکات در آستری اتیل ـ سیلیکاتی و بررسی خواص آن پرداخته شده است. مقاومت حرارتی پوشش تهیه شده با آلکید ـ سیلیکونی در مقایسه با پوشش کوره ای بر پایه الکید بهبود پیدا کرده است و آستر بر پایه آلکید ـ سیلیکون قابل رقابت با آستر تهیه شده از اتیل سیلیکات گران قیمت می باشد.

در این تحقیق اثر یک بهبود دهنده چسبندگی سیلیکونی بر روی چسبندگی رزین اپوکسی با سخت کننده آمینو سیلیکونی بررسی شده است. برای این منظور 2-N آمینو اتیل3  آمینو پروپیل تری متوکسی سیلان به عنوان افزودنی در فرمولاسیون لاک اپوکسی وارد شده و اثر آن با بهره گیری از فرآیند سل ژل بر خواص نهایی روکش مورد بررسی قرار گرفت. آزمون های چسبندگی، سختی ویکرز، کشش و آزمون مکانیکی-گرمایی  (DMTA)نشان دهنده افزایش چسبندگی روکش در حضور ترکیب آمینو سیلان نسبت به رزین اپوکسی-سیلیکون است. دلیل این امر به برقراری پل های شیمیایی در اثر ایجاد پیوندهای کووالانس بین سیلانول ها و هیدروکسیل های سطح و همچنین واکنش بین گروه آمینو سیلان با گروه اپوکسی رزین اپوکسی و گروه های سیلان سخت کننده ارتباط داده شد. از طرف دیگر تشکیل شبکه سه بعدی سیلوکسان در مرحله متراکم شدن سیلانول ها، افزایش چگالی شبکه ای سیستم و تراکم فیلم رنگ را سبب گردید.

سیلیکون اگرچه هنوز در زمره عناصری ضروری برای گیاهان قرار نمی گیرد و از آن بیشتر تحت عنوان "شبه ضروری" یاد می شود اما اثرات مفید آن در گیاهان به خوبی شناخته شده است. در پژوهش حاضر اثر غلظت های 0، 2/0، 1، 2، 4 و 6 میلی مولار سیلیکون بر روی پارامترهای رشدی و فیزیولوژیک گیاهان 5 هفته ای ذرت در شرایط کشت هیدروپونیک مورد بررسی قرار گرفته و نتایج حاصل با کمک تصاویر Heatmaps مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج به دست آمده نشان داد که سیلیکون در غلظت های متوسط (1 و 2 میلی مولار) باعث افزایش رشد گیاه و محتوای رنگدانه ای آن می شود و بر این اساس احتمال دارد که افزایش محتوای رنگدانه ای گیاه توسط سیلیکون سبب افزایش رشد گیاه شده باشد. همچنین سیلیکون در این غلظت ها فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدان (CAT، SOD و APX) را بالا می برد، اما سبب کاهش محتوای پرولین اندام های هوایی می شود. سیلیکون جذب پتاسیم را در گیاه بالا برده و با توجه به وجود همبستگی مثبت بین محتوای پتاسیم گیاه و میزان بیوماس آن، احتمال می رود که از این طریق نیز در بهبود رشد گیاه ذرت نقش ایفا کند. علاوه بر این سیلیکون ممکن است در تنظیم جذب آهن نیز نقش داشته باشد.

پوششهای الاستومری سیلیکونی به عنوان پوششهای خزه رهاساز، جایگزین مناسبی برای پوششهای ضد خزه خود صیقل شونده بر پایه قلع هستند که با وضع قوانین زیست محیطی مبنی بر ممنوعیت استفاده از قلع در این پو ششها و داشتن ویژگیهایی از قبیل انرژی سطحی و مدول کشسان کم و انعطاف پذیری زیاد در زنجیر پلیمری مورد توجه قرار گرفته اند. از نقاط ضعف پوششهای سیلیکونی چسبندگی ضعیف آنها به لایه آستر است. در این کار پژوهشی با تهیه و اعمال لایه میانی بر پایه مخلوط سیلانهای مختلف با سیلیکون - اپوکسی، چسبندگی لایه خزه رهاساز سیلیکونی روی لایه ضد خوردگی اپوکسی بهبود یافته است. بدین منظور از سیلانهای آلی مختلفی استفاده شد و استحکام چسبندگی در فصل مشترک دو لایه با استفاده از آزمون pull-off اندازه گیری شد. نتایج نشان می دهد که استفاده از آمینو سیلان 1170- A در مخلوط 50.50 رزین اپوکسی - رزین سیلیکون نسبت به نمونه بدون سیلان استحکام چسبندگی را حدود 65 درصد افزایش می دهد. نتایج تصاویر میکروسکوپ الکترونی بیانگر سازگاری بهتر اجزای مخلوط حاوی سیلان در فصل مشترک لایه هاست. مطالعات طیف نمایی FTIR-ATR نیز موید وجود برخی برهمکنش ها بین گروه های قطبی در مخلوط است.

هدف بعد از جراحات منجر به قطع عضو، دیابت شایع ترین عامل قطع عضو اندام تحتانی است. قطع عضو پارشیال پا باعث به هم خوردن توزیع متوازن فشار و همچنین ایجاد اختلاف چشمگیر با توزیع عادی فشار کف پا می شود. پروتز ایدئال در این بیماران باید فشار را بر کل سطح پا پراکنده و از ایجاد فشار موضعی جلوگیری کند. هدف مطالعه حاضر طراحی و ساخت پروتز سیلیکونی جدید و بررسی تأثیر آن بر کاهش فشار کف پایی و متغیرهای فضایی مکانی راه رفتن در بیماران دیابتی با قطع عضو ترانس متاتارس است. روش بررسی این پژوهش شبه تجربی روی پنج بیمار دیابتی (سه زن و دو مرد) با قطع عضو ترنس متاتارسال (با میانگین سنی 4/18± 59 سال) در سال 1396 انجام گرفت. نمونه گیری به صورت غیراحتمالی ساده بود و شرکت کنندگان در آزمایشگاه گروه ارتز و پروتز دانشگاه علوم بهزیستی و توان بخشی ارزیابی شدند. این مطالعه در سه مرحله انجام شد. در فاز اول با استفاده از سنسور سنجش فشار مقاومتی از نوع FSR-402، نقاط پرفشار کف پایی در حین راه رفتن با پروتز سیلیکونی مرسوم، شناسایی شدند. فشار کف پایی بیش از 200 کیلوپاسکال، به عنوان حد آستانه در نظر گرفته شد. در فاز دوم مطالعه پروتز سیلیکونی جدید برای هر شرکت کننده با روش قالب گیری، جداگانه طراحی و ساخته شد. تزریق سیلیکون در دو مرحله صورت گرفت. در پروتزهای سیلیکونی مرسوم قسمت ازدست رفته پا تنها با یک نوع سیلیکون سفت بازسازی می شود. در فاز سوم مطالعه، پروتز سیلیکونی ارزیابی و با پروتز سیلیکونی مرسوم مقایسه شد. متغیرهای راه رفتن و میانگین حداکثر فشار کف پایی، با استفاده از حسگر سنجش فشار مقاومتی، هنگام استفاده از پروتز سیلیکونی مرسوم و پروتز سیلیکونی جدید به صورت قبل و بعد از سه هفته استفاده از پروتز جدید ارزیابی شدند. برای بررسی عادی بودن توزیع داده ها از آزمون شاپیروویلکز و از آزمون های میانگین، انحراف معیار و میزان خطای استاندارد برای توصیف داده ها استفاده شد. داده ها با استفاده از نسخه 17 نرم افزار آماری SPSS و آزمون تی زوج در سطح معنی داری کمتر از 5 درصد تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها استفاده از پروتز سیلیکونی جدید میزان فشار کف پایی در قسمت های پاشنه، ناحیه میانی و ناحیه جلوی استامپ را کاهش داد ( 0/05>P) و به زیر حد آستانه رساند. همچنین باعث کاهش درد و فشار روی قسمت های داخل و خارج خط بخیه شد. مدت زمان فاز استانس و سرعت راه رفتن افزایش یافت، ولی تغییر مدت فاز سوئینگ معنی دار نبود ( 0/05